WYSTAWA

100 lat
Wielkiego
Lublina

100 lat Wielkiego Lublina
cz. I - Most inżyniera Lutosławskiego z lubelskiej rogatki
trafia do środka Lublina

Most im. Inżyniera Mariana Lutosławskiego na Bystrzycy w Lublinie to jeden z pierwszych żelbetowych mostów w południowo-wschodniej Polsce. Most został zbudowany na trakcie bychawskim w celu połączenia przemysłowej części Lublina z centrum. Został zaplanowany w 1908 roku w miejscu istniejącego wówczas drewnianego mostu pochodzącego z 1824 roku. W 1908 roku zlecono opracowanie projektu nowego mostu na rzece Bystrzycy inżynierowi Marianowi Lutosławskiemu.

Architektura mostu miała szatę pseudogotycką według projektu Jana Heuricha młodszego, w oparciu o wzory z gotyckiego kościoła St. Severin w Paryżu. Składały się na nią balustrady maswerkowe o przęsłach rozczłonkowanych filarkami, na których ustawione były sterczyny w kształcie szyszek. Ponadto skrajne przęsła flankowane były dwiema parami ozdobnych monumentalnych fial pseudogotyckich, na których zawieszone były latarnie. Most został wybudowany w ciągu roku i oddany do użytku w 1909 roku. Lutosławski zastosował metodę sprężonego betonu.

Całkowita długość mostu wynosi 40 m, a szerokość 6,3m. Pierwotnie nawierzchnia była wykonana z klinkieru, w 1917 roku została wymieniona na kostkę dębową, a w 1936 - 1937 w czasie kolejnego remontu kostkę dębową wymieniono ponownie na klinkier.

W latach siedemdziesiątych XX w. most został pokryty tymczasowa warstwą żelbetową oraz asfaltem, w wyniku ciągłaj eksploatacji jego stan uległ znaczacemu pogorszeniu. W 1985 roku w jego sąsiedztwie został zbudowany nowy most w całości przejmujacy rolę starego.

W roku 2011 obiekt został poddany generalnemu remontowi z przywróceniem pierwotnego wyglądu. Przywrócono skrajne przęsła flankowane dwiema parami ozdobnych monumentalnych fial pseudogotyckich, na których zawieszane sa latarnie.

Po jego rekonstrukcji dostępny jest do ruchu pieszego i rowerowego.