WYSTAWA

WYSTAWA:
LISTOPAD
2018 r.

25 lat wokół Lublina
Małgorzata Wzorek

Recenzje

Prace Pani Małgorzaty są w pełni świadome i konsekwentnie realizowane w oparciu o własne warsztatowe doświadczenia i umiejętności. Znakomicie radzi sobie z tzw. malarstwem "Małej formy" jak i realizacjami większymi. Jednak zdecydowanie ten minimalistyczny - zarówno format - jak i zakres zastosowanych środków formalnych ukazuje nam Małgorzatę jako twórcę dojrzałego i ukształtowanego sumą malarskich doświadczeń, poszukiwań własnego adekwatnego osobowości i temperamentu twórczego języka.

To co szczególnie zwraca uwagę, to lekkość pastelowa, poetycka zmysłowość tych form malarskich. Wielki emocjonalny ładunek poszukiwań ładu i harmonii we własnej relacji ze światem. Wszystko to obfituje w tych - szczególnie ciekawych i zarazem dojrzałych cyklach - jako nostalgiczno - poetyckie w klimacie prace z cyklu "Cisza", "Światło", wyjątkowo niewielkie formatem realizacje wrażeniowego zapisu ulotnej chwili percepcyjnego kontaktu ze sztuką. Pejzażem zatrzymanym w stonowanej kolorystycznej syntezie. Syntezie określającej Małgorzatę jako twórcę ze wszech miar dojrzałego i świadomego swych malarskich poszukiwań.

prof. Zbigniew Liwak - artysta grafik



Pani Małgorzata Wzorek, "Przestrzeń"

1. To nie jest malarstwo, o którym warto mówić. To jest malarstwo, na które warto patrzeć. Słowa są tu zbędne w jakiś szczególny sposób zbędne lub puste, gdyż malarstwo pani Wzorek nie chce być podległe słowom, nie chce wchodzić w związki z nimi. Chce być autonomiczne i niezależne. Autorka dobrze uchwyciła ów gest odmowy pędzla, który oddala się od długopisu czy ołówka na dystans zbudowany przez ciszę.
2. Jeżeli odważam się mówić, to na krótko i o tym, co zapewne każdy jest w stanie dostrzec i co jest w stanie o to malarstwo zapytać.
3. Gdzie jest początek tego malarstwa? W podstawowych pionach, poziomach i liniach, które u zarania widzenia mocują ludzką wyobraźnię. W tym sensie - geometrycznym - jest to malarstwo konkretne, zwięzłe i powściągliwe.
4. W barwie to rzecz soczysta i intensywna. Nawet delikatność i subtelność w tej przestrzeni na swój sposób odważna i pewna swego istnienia.
5. Są to fragmenty świetliste. Stąd nie może dziwić fakt, że pani Małgorzata Wzorek zbiera je w cykle. Tak długo przed nią robili ci, którzy komponowali witraże lub jako dzieci przyglądali się grze szklanych paciorków.
6. W sferze kompozycji malarstwo to nie cierpi samotności. To odmowa uznania osamotnienia za stan ostateczny. Stąd dążenie do komplementarności, która wydobywa indywidualną urodę każdego elementu poprzez stworzenie dlań odpowiedniego kontekstu, ciągu, rytmu.
7. Jeśli piekło to stan alienacji - malarstwo pani Wzorek odbija stan przeciwny, gdzie ciszy i powściągliwości towarzyszy pogoda, celowość i harmonia.
8. Co nie oznacza, że to malarstwo jest wolne od napięć. Ale są to napięcia widziane z Tamtej strony.
9. Kluczem do tego świata jest uwaga i dystans.

prof. Beata Obsulewicz - Niewińska,
Katolicki Uniwersytet Lubelski



Małgorzata Wzorek jakkolwiek należy do pokolenia młodych artystów, to od kilku lat zwraca uwagę własną twórczością. Jej delikatne malarstwo zdawałoby się całkowicie pogrążone w problematyce budowy pięknej tkanki, pod powłoką estetyki kryje niechybnie głębsze wartości. Żywiołem tej twórczości jest barwa. Od pierwszych malarskich kompozycji jako motyw zasadniczy przewija się dynamiczne, wyzwolone i fascynujące zagadnienia kolorystyczne. Jednak kolor służy tej artystce do uwydatniania elementów nie tyle widzianych co przeżywanych, takich jak przestrzeń, cisza, nastrój, emocje, wzruszenie.

Te obrazy wynikają z instynktu ale równocześnie z przemyśleń, z intelektu. Artystka sięga do bogatych wartości polskiego malarstwa z jego tradycją koloryzmu i awangardowymi dążeniami. W jej malarstwie barwy, kształty, układy plam zawierają zawsze to co ogólne, co jest prawdziwą samą wielkością. Istotne jest, że malarstwo artystki nigdy nie miało w sobie niczego ze sztywności lecz podporządkowane jest indywidualnej wrażliwości, a w wyraźnej swobodzie odnajduje logikę zamysłu.

Mżące światło jej obrazów wydobywa niekiedy zarysy krajobrazów, a wszystko to jest spowite w mgłę, którą można nazwać "malarskim marzeniem". Jednocześnie Małgorzata Wzorek jest artystką o rzadko występującej odpowiedzialności i surowości wobec samej siebie. Niezależnie od tego w jakiej technice pracuje, jej dzieła posiadają klasyczną harmonijną równowagę pierwiastka intelektualnego i emocjonalnego. Sprawia to, że malarstwo Małgorzaty Wzorek może wydawać się z pozoru chłodne, ale w samej rzeczy jest powściągliwe i rygorystyczne a ukryta w nim moc wzruszającego oddziaływania ujawnia się najlepiej wówczas, kiedy spojrzymy na te dzieła wnikliwiej, przenikając bardziej zewnętrzne, powierzchowne warstwy.

Stanisław Mrówczyński - historyk sztuki